W dniu 22 sierpnia 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 125, poz. 1035). Wśród szeregu zmian, głównie dotyczących przepisów prawa pracy, znalazły się także regulacje dotyczące prawa podatkowego.
W przypadku funduszu szkoleniowego nastapiły regulacje zawarte w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.). Na mocy art. 29 ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców dodano bowiem do art. 68 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustęp 1a, w którym przyjęto, że wpłaty na fundusz szkoleniowy obciążają koszty działalności pracodawców. Zmiana ta oznacza w praktyce możliwość wpłaty rozpoznania kosztu uzyskania przychodu już w momencie dokonania wpłaty przez pracodawcę na ów fundusz, a nie – jak było do tej pory – dopiero w chwili wydatkowania zgromadzonych w nim środków. Jeśli podatnik (pracodawca) nie wykorzysta środków z funduszu szkoleniowego w roku podatkowym ich wpłaty lub w roku następnym albo środki te zostaną wykorzystane w sposób niezgodny z przepisami, to taki podatnik (pracodawca) winien rozpoznać przychód w części odpowiadającej wpłatom uznanym uprzednio za koszt uzyskania przychodu.
Podatnicy są obowiązani ewidencjonować zdarzenia gospodarcze w księgach rachunkowych lub podatkowej księdze przychodów i rozchodów.
ewidencja w księgach rachunkowych
Jak wskazało ministerstwo, utworzenie, funkcjonowanie i likwidacja funduszu szkoleniowego reguluje układ zbiorowy pracy lub regulamin funduszu szkoleniowego. Zdaniem resortu regulacje te powinny jednak być zgodne z zasadami odnoszącymi się do dokumentowania poniesionych wydatków (kosztów) oraz osiąganych przychodów, które to elementy niezbędne są do ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania. Podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, tzw. dowody źródłowe, m.in. dowody wewnętrzne dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
ewidencja w księdze przychodów i rozchodów
Podstawą zapisów w księdze przychodów i rozchodów są dowody księgowe, którymi są m.in. faktury Vat, rachunki lub inne dowody stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej: wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, datę wystawienia dowodu, datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, przedmiot operacji gospodarczej, a także podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych.
Zdaniem resortu pracodawca prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów nie może zarachować wpłaty na rzecz funduszu na podstawie własnego oświadczenia, gdyż takie oświadczenie nie stanowi dowodu księgowego.
