Z ustawy o rachunkowości nie wynika obowiązek zatrudnienia w jednostce prowadzącej księgi rachunkowe głównego księgowego. Sam tytuł „główny księgowy”jest nazwą stanowiska służbowego, wynikającą ze struktury organizacyjnej obowiązującej w danym przedsiębiorstwie. W mniejszych przedsiębiorstwach może to być kierownik działu księgowości, samodzielny księgowy albo po prostu księgowy. Księgowy może mieć osobę do pomocy, a może to być referent ds. księgowości. W przypadku prowadzenia ksiąg rachunkowych firmy na podstawie stosunku pracy, ustawa nie stawia żadnych warunków co do wykształcenia i doświadczenia takich osób. Osoba taka nie musi posiadać certyfikatu księgowego ani innych uprawnień. Kierownik jednostki może powierzyć wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowośći osobie za jej zgodą. Jedynie przyjęcie odpowiedzialności za przeprowadzenie spisu z natury wymaga formy pisemnej. Mówi o tym artykuł 4 ust. 5 ustawy o rachunkowości.
Jednostki sektora finansów publicznych
W przypadku jednostek sektora finansów publicznych, obowiązki i odpowiedzialność w dziedzinie prowadzenia rachunkowości danej jednostki powierza się pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku głównego księgowego. Ustawa o finansach publicznych określa szczegółowo wymogi kwalifikacyjne dla osoby, której powierzono to stanowisko.
Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ksiąg rachunkowych
Osoby prowadzące działalność gospodarczą w tym zakresie, muszą posiadać uprawnienia(mówi o tym art.76a ust.4 ustawy o rachunkowości). Muszą to być osoby posiadające certyfikat księgowy, osoby wpisane na listę doradców podatkowych lub wpisane do rejestru biegłych rewidentów.
